Image Courtesy: http://sms.latestsms.in/wp-content

నా బ్లాగ్మిత్రులందరికీ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు.

ఈ మకర సంక్రాంతి మీ అందరికీ ఆనందోత్సాహాలను అందించడమేగాక మీ జీవితాలని ఉత్తరదిశగా (ఊర్ధ్వదిశ / కుబేరుడి దిశ) తీసుకెళ్లడానికి వలసిన సాధనసంపత్తికి మూలకారణం కావాలని మనసారా ఆకాంక్షిస్తున్నాను.

ఇక్కడ రెండు ఫోటోలు ఉంచేను (కవితలు). ఇవి మొదట్లో నా బ్లాగులో ఉంచినవే. అప్పటికింకా నాకు బ్లాగ్మిత్రులు లేరు. సందర్భమూ, వాతావరణాల్లో ఏ మార్పూ లేకపోవడం వలన వాటి అన్వయంలో ఎటువంటి మార్పూ లేకపోవడం, చాలామంది చదివి ఉండరన్న ఉద్దేశ్యంతో ఉంచుతున్నాను.

————————————————————————————————

పాత ఫోటో

”రాత్రిమాల” వేసుకుని అయ్యప్ప దీక్ష తీసుకున్న ఆకాశం

మకర జ్యోతిని దర్శిం చే ఉంటుంది – దీక్ష విరమిస్తోంది

భూమిగుడ్డును పొదగడానికి  మంచుకోడి

రాత్రల్లా రెక్కలు జాచుకుని కూర్చుంది

బిలబిల మంటూ బయటకు వచ్చేసిన రంగురంగుల పువ్వు పిల్లలు

తమ ముక్కులకు తుమ్మెదలను కరుచుకుంటున్నాయి.

వాడిపోయిన నక్షత్రాల కసవూడ్చి, చినుకుల కళ్ళాపి జల్లి

ఉషా కన్నియ కొండ గొబ్బెమ్మల మీద ఎర్ర బంతి అమరుస్తోంది

వెలుగు వరద ఆపలేక  ఎవరో

తూరుపు కొండల నడుమ  వరద గేట్లు ఎత్తేసారు.

చెట్లమీద మేల్కొన్న పక్షులు సంధ్యావందనం ప్రారంభించేయి.

మకరందాన్ని ఆచమించిన సారంగాలు, సామవేద పాఠం చేస్తున్నాయి

తంబురాలు నడుచుకుంటూ  బిక్షాటనకు బయలు దేరాయి.

పత్రాంతాలనుండి  బొట్లు బొట్లు రాలుస్తూ

చెట్లు అర్ఘ్య ప్రదానం చేస్తున్నాయి

కావిడి జంగమయ్య శంఖనాదానికి

బద్ధకం విదుల్చుకున్న పిల్లగాలి

ఈల వేసుకుంటూ  పెరట్లోకి తుర్రు మంది

తోటవాసనల ధూపంవేసిన తెమ్మెర

అరిటాకుమీద అమ్మవేసిన పొంగలితో పొత్తుకలిపి

ఆత్మా రాముడికి ప్రాతః నివేదన చేస్తోంది.

.

కొత్త ఫోటో

నైట్ వాచ్ మన్  చీకటి  ఆవులించి

ఆకసంమీద నుండి తన దుప్పటి మడత పెడుతోంది.

తూరుపు పర్వతం పేలి వెలుగులావా భూమిని ముంచెత్తుతోంది

కిరణాల ignition key జొప్పించి

జీవవ్యాపారాల “ఇంజన్ “ని  స్టార్ట్  చేస్తున్నాడు సూరీడు.

కలుగుల్లోంచి వస్తున్న ఎలుకల్లా

పాల పేకెట్లకీ,  సిగరెట్లకీ, పరిగెడుతున్నారు జనం.

పేపరు పావురాయి ఎగురుకుంటూ వచ్చి  ముంగిట్లో వాలింది .

ఇనప మొక్కల మధ్య ఉదయాస్తమయాల అందాలెరుగని

మా  బోన్సాయ్ కాగడా మల్లి

ఈ కాస్తంత వెలుతురుకే — ముఖం ‘చాటంత’ చేసుకుంది .

ముగ్గు వెయ్యడం తెలియని మా చిన్నమ్మాయి  పరికిణీ ఎగదోసుకుంటూ

బాపు “మల్లె పందిరి ” స్టిక్కరుని  నేలమీద అంటిస్తోంది.

సహజ వనాలెరుగని తుమ్మెదలూ – తేనెటీగలూ

కేలెండర్లతోనూ, కలర్ టీవీలతోనూ  సరిపెట్టుకుంటున్నాయి

శల్యావశిష్ట మైన సంప్రదాయానికి  సంకేతంలా

ముష్టివాడు  ఉదయాన్నే రాగిచెంబుతో  తయారు .

ఈ రోజు తీసుకు రావలసిన వస్తువుల అష్టోత్తరంతో

శ్రీమతి చేతికందించిన కాఫీ చుక్కనే

ఆత్మారాముడికి  అవసర నైవేద్యం చేసుకుంటున్నాను  నేను.

* * *

వగర్చుకుంటూ, వగర్చుకుంటూ, మొదటి అంతస్థు 24 మెట్లూ ఎక్కి ఎలాగైతేనేం, నేను మా సమావేశంహాలు చేరుకోగలిగాను. అప్పటికే టేబిలుచుట్టూ స్వామి, రాంబాబు, సోమయాజులుగారూ, లక్ష్మీ,  సుబ్రహ్మణ్యం, అంతా ఆసీనులై ఉన్నారు. ప్రతి బుధవారం సాయంత్రం 6 గంటలకి అక్కడ క్రమం తప్పకుండా సమావేశమవుతుంటాం. ఆ వారంలో చదివిన మంచికథగాని, నవలగాని ఉంటే దానిగురించి ఒకరు మిగతావాళ్ళకి చెప్పడం, తర్వాత దానిగురించి చర్చించడం మా అలవాటు.  రెండేళ్ళకు పైగా నిర్విఘ్నంగా కొనసాగుతున్న కార్యక్రమం అది. ఇవాళ నా వంతు.

“మీరు ఇవాళ కాంగ్రెసులో చేరిపోయారేమోననుకున్నాను” అన్నాడు రాంబాబు నేను Hand ఇచ్చానేమోనన్న మాట ధ్వనిస్తూ.

“అయాం సారీ. మీ రందరూ నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నారని  మీరు వదిలిన కేజీడేసి నిట్టూర్పులే చెప్పక చెబుతున్నాయి.

“అసలు ఒక వ్యక్తి ఇంకొక వ్యక్తికోసం ఎందుకు నిరీక్షిస్తాడో— ఒక్కొకసారి జీవితకాలం పాటు — తెలుసుకోవడం చాలా కష్టం. ఇవేళ అటువంటి సంఘటనే జరిగింది. నేషనల్ హైవేలో జరిగిన ఒక ప్రమాదం లో నా స్నేహితురాలు బయటపడిందిగాని, ఆమె భర్త చనిపోయాడు. ఆవిడని ఓదార్చి కొన్ని ముఖ్యమైన పనులకు attend అయి వచ్చేసరికి ఆలస్యం అయింది. అందుకు క్షంతవ్యుణ్ణి.”

“అవును. నేను డ్యూటీనుండి వస్తుంటే దారిలో కనిపించింది. ఆ అమ్మాయి భయపడిపోయి స్కూటరు మీదనుండి దూకేసిందట కదా. అందుకని బండి టర్న్ అయిపోయి ఎదురుగుండా వస్తున్న ట్రక్కుని గుద్దేసిందంటున్నారు అంతా” అన్నాడు స్వామి. అతను ఎస్సార్ లో ఎగ్జెక్యూటివ్ గా పనిచేస్తున్నాడు.

“చిత్రమేమిటంటే, తను గత ఆరేళ్ళుగా ఒంటరిగా ఉంటోంది.  ఈ ఉదయమే అతను ఆమె ఇంటికి వెళ్ళి తన ప్రవర్తన మార్చుకుంటానని మాట ఇచ్చి, ఇద్దరూ కలిసి అతని ఇంటికి వెళ్తుంటే ఈ ఘోరం జరిగిపోయింది”

“అయితే ఇంతకీ ఈ రోజు నువ్వు చెప్పబోయే కథ ఇదేనా?” నవ్వుతూ అన్నాడు “కథ”ని కొంచెం ఒత్తిపలుకుతూ సోమయాజులు. అతను వ్యవశాయ శాఖలో డిప్యూటీ డైరెక్టరుగా పనిచేస్తున్నాడు.  మొక్కలగురించి చెప్పడంలో అతను స్పెషలిస్టు.

“నో. నో. అది ఆలస్యానికి నా సంజాయిషీ మాత్రమే.  ఇక పోతే  నే చెప్పబోయే కథ  ఈ మధ్య “Readers Digest”లో వచ్చింది. కథ  టూకీగా చెప్పాలంటే… రాబర్ట్స్ ఒక ప్రైవేటు డిటెక్టివ్. అతని భార్య లీజా. అనుకూలవతి. వాళ్ళిద్దరిదీ 5 సంవత్సరాల వైవాహిక జీవితం. పిల్లలు లేరు. లీజా  అతన్ని ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకుంది.  కానీ, పెళ్ళయిన మూడుసంవత్సరాలకే వాళ్ళ జీవితంలో అపసృతులు చోటుచేసుకున్నాయి.  రాబర్ట్స్ విధినిర్వహణలో అందెవేసిన చెయ్యే కానీ, జీవితాన్నే సరిగా నిర్వహించుకొలేకపోతాడు.  లిండా అన్న స్త్రీతో పరిచయం పెరిగిన తర్వాత లీజాను అశ్రధ్ధ చేస్తుంటాడు. లీజా మాత్రం పాపం తన భర్త ఎప్పటికైనా మారక పొతాడా అన్న ఆశతో ఉంటుంది తనకు అతని వ్యవహారం తెలుసన్న విషయం అతనికి తెలియకుండ జాగ్రత్త పడుతూ .

“ఆరోజు సాయంత్రం 6.30 దాకా రాబర్ట్స్ ఇల్లు చేరడు. అతను చాలా అలసిపొయినట్టు కనిపిస్తాడు కూడ. మధ్యాహ్నం భోజనం చేసినట్టు కనిపించడు. లీజా అతన్ని ఆప్యాయంగా పలకరిస్తూ, “భోజనం చేద్దాం రా” అంటుంది, నేనుకూడ భోజనం చెయ్య లేదు, నీకోసం చూస్తున్నాను సుమా అని  సూచిస్తూ.  కాని అతనవేం పట్టించుకోకుండా, “నాకు ఆకలిగా లేదు. నువ్వు తినెయ్. నీకు  ఎన్నాళ్ళనుండో ఒక విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను…” అని ఎదో చెప్పబోతాడు.

“అతన్నిమధ్యలోనే తృంచేస్తూ, “అన్నీ తర్వాత చెబుదువుగాని, ముందు చెయ్యి కడుక్కుని రా! కనీసం టిఫినయినా చేదువుగాని నాతో” అని ఫ్రిజ్ లోంచి బ్రెడ్, జాం, తీసి, మధ్యాహ్నం బాగా కాల్చి ఉంచిన duck ని దాని రెండుకాళ్ళతో పైకి ఎత్తి “చూడు. ఇది ఎంత చక్కగా ఉందో. నీ కిష్టమని చేసి ఉంచా. ఇది తిని కాస్త rum తాగేవంటే, అలసట పటాపంచలైపోతుంది” అని ఏదో చెప్పబోతుంది.

“అదికాదు లిజ్! నీకు ఎన్నాళ్లనుండో చెప్పాలనుకుంటున్నాను. నేను నీకు విడాకులిచ్చేస్తాను.  లిండా నేనూ మేరేజి చేసుకోబోతున్నాం. నీకు నచ్చినవాడితో నువ్వు ఉండొచ్చు,” ఆమె ముఖంలోకి సూటిగాచూడలేక  అటుతిరిగి చెబుతాడు కుర్చీలోకూర్చుంటూ. అనుకోని ఈ హఠాత్పరిణామానికి  క్షణంసేపు దిగ్భ్రాంతి చెంది, చేతిలో ఉన్న duckని అలాగే అతనిమీదకి  విసిరికొడుతుంది పట్టలేని కోపంతో.    ప్రమాద వశాత్తూ అది రాబర్ట్స్ కి మెడదగ్గిర ఒక sensitive pointకి తగిలి, అతను స్పృహకోల్పోయి కొద్దిసేపట్లోనే చనిపోతాడు. లిజ్ పరిగెత్తుకెళ్ళి అతనికి ఉపచారాలు చేస్తుంది కానీ అతను చనిపోయాడని తెలుసుకుంటుంది. వెంటనే duck, rum తోబాటు అన్నిటినీ ఫ్రిజ్ లో దాచేసి, ఇంటికి తాళం వేసి, బజారుకివెళ్ళి రాబర్ట్స్ కి ఇష్టమయిన Ice Cream, Jam కొనుక్కువచ్చి, చాల కూల్ అండ్ కంపోజ్డ్ గ చుట్టుపక్కలవారందర్నీ పలకరించి, ఇంటికి రాగానే policeలకి ఫోనుచేస్తుంది. వాళ్ళు రావడం, అన్నీ పరిశీలించడం, లీజాని ప్రశ్నించడం, శవపరీక్షచెయ్యడం, Postmortem report లో మెడదగ్గిర ఒక పదునైన వస్తువుతో కొట్టినట్టూ, అందువల్లనే అతను చనిపొయినట్టు నిర్థారణ చెయ్యడం జరిగిపోతాయి. కానీ ఎంత వెదికినా ఇంట్లో ఆ పదునైన వస్తువేదో దొరకదు. మరునాడు ఆమె ఇంటికి ఇద్దరు డిటెక్టివ్జ్ మరోసారి తణిఖీకి వచ్చినప్పుడు, ముందురోజు వాళ్ళకి ఏ రకమైన మర్యాదలూ చెయ్యలేకపోయాననీ, తనకు  మనసు బాగోలేకపోవడం వలన అలాజరిగిందనీ క్షమాపణలు చెప్పి, ఆ duck నీ, bread నీ, rum నీ వాళ్ళకి వడ్డిస్తుంది. ఆ duck ని చెరొక ముక్కా చేసుకుని నములుతూ, అందులో ఒకడు, “మన కళ్ళముందే ఈ రహస్యం దాగి ఉంది.  అయినా పోల్చుకోలేకపోతున్నాం” అంటాడు. దానికి రెండోవాడూ “అవును”అని తల పంకిస్తాడు. లొపలిగదిలో లీజా ముసిముసినవ్వులతో కథ ముగుస్తుంది.”

ఆనవాయితీ ప్రకారం నా అభిప్రాయం చివరగా చెబుతాను. ముందు దీన్ని  Dissectionకి ఉపక్రమించండి అని ముగించాను.

“నా మట్టుకు నాకు ఇది అబ్సర్డ్ స్టోరీలా కనిపిస్తోంది.  లీజా రాబర్ట్స్ ని ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకుంది. అలాంటప్పుడు రాబర్ట్స్ చనిపోతే అతనిగురించి ఏడవకుండా, తను పోలీసులకు లొంగిపోకుండా, చేసిన తప్పు కప్పిపుచ్చుకుందికి లీజా ప్రయత్నించడం అసందర్భంగాతోస్తోంది” అన్నాడు సుబ్రహ్మణ్యం.

“మొగుడు తనని ప్రేమించకపోయినా, పెళ్ళిచేసుకున్న నేరానికి స్త్రీ అదే మగాడికి, ఆ బంధానికీ కట్టుబడి ఉండాలన్న బానిసత్వభావన నుండి బయటపడమని చెప్పడానికీ, సందర్భం వచ్చినపుడు స్త్రీ ఎలా ప్రవర్తించాలో, తనుచిక్కుకున్న ఉచ్చులోంచి ఎలా బయటపడాలో పరోక్షంగా నిర్దేశిస్తూ రాసిన  good women’s lib రచన ఇది” అన్నారు లక్ష్మి గారు తమ సహజ ధోరణిలో.

“ఇందులో నేరపరిశోధన కూలంకషంగా చేసినట్టు తోచదు.  రాబర్ట్స్ ఎప్పుడు చనిపోయాడు? అప్పుడు లీజా ఎక్కడ ఉంది? ఇంట్లోకి ఎవ్వరైనా వచ్చేరా? వాళ్ళగుర్తులూ, వేలి ముద్రలూ గురించి ఎక్కడా చెప్పలేదు. Structural గా ఈ కథలో లోపం ఉంది” అన్నారు స్వామి.

మిగతా వాళ్ళు “చెప్పడానికి ఏమీ లేదు” అనడంతో నా అభిప్రాయం చెప్పడం ప్రారంభించేను.

“మొదటగా స్వామిగారి అభ్యంతరం. ఈ కథ నేను మీకు టూకీగా చెప్పేను. కథాగమనాన్నికుంటుపరిచే అనవసరమైన వివరాలు నేను చెప్పలేదు. కథకుడూ చెప్పలేదు. దానికి కారణం, రచయితకి, పాఠకుడికి తన సామర్ధ్యం మీద అంత అపనమ్మకం ఉండకపోవచ్చుననే నమ్మకం. లీజ సృష్టించుకున్న alibi వల్ల ఆమెను అనుమానించడానికిగాని, ఒక వేళ అనుమానించినా నేరంలో ఉపయోగించబడినదని భావిస్తున్న పరికరాన్నిగుర్తించలేకపోవడం ఆమెను దోషిగా నిర్థారించడానికి ఆస్కారం కలిగించడం లేదు… నిజానికి ఆ వస్తువు దొరకకుండా చెయ్యగలగడంలోనే ఈ కథలోని నాచురాలిటీ ఉంది.  నిజానికి ఇందులోని నేరం ముందుగా వేసిన ప్రణాళిక ప్రకారం చేసినది కాదు. అది యాదృఛ్ఛికం.

“ఇక లక్ష్మిగారి అభ్యంతరం. ఆమె చెప్పినట్టు ఇది women’s lib కథ కాదు.  ఎందుకంటే ఆ సమాజంలో స్త్రీకి వ్యక్తి స్వేఛ్ఛ ఇంతకు ముందే ఉంది. లీజ కట్టుబడిఉన్నది వివాహబంధానికి కాదు. తన ప్రేమ బంధానికి. అందుకనే తన భర్త ఎన్నటికైనా మారతాడేమోనని ఎదురుచూసింది. ఈ బంధం తనకు తానై వేసుకున్నది.

“ఇక పోతే సుబ్రహ్మణ్యంగారు చెప్పినట్టు ఇది అబ్సర్డ్ కూడ కాదు.  రాబర్ట్స్ మరణం ఒక Accident. తను కోరుండి చంపలేదు. తనని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నప్పటికీ, అతనిలో మార్పుకోసం ఆమె నిరీక్షించ ప్రయత్నించడమే దానికి తార్కాణం. ఒక స్త్రీ తనకిష్టమయిన పురుషుడికోసం గాని, ఒక పురుషుడు తనకిష్టమయిన స్త్రీకోసం గాని ఎందుకు పరితపిస్తారో చెప్పడం కష్టం. అది పూర్తిగా వైయక్తికం. నా స్నేహితురాలి విషయంలోకూడా అదే జరిగింది. తన భర్త తనని ఎన్నిచిత్రహింసలు పెట్టినా వేరుగా ఉంది గాని, ఒకరిద్దరు ముందుకు వచ్చినా మళ్ళీ పెళ్ళిచేసుకోలేదు. ఇంకో వ్యక్తికి ఆశ్రయం ఇవ్వలేదు.  ఒకరు ఇంకొక వ్యక్తిలోని మార్పుకోసం ఎదురుచూస్తున్నారంటే, ఆ రెండో వ్యక్తిలో కొంత మంచీ, కొంత ఆకర్షణా ఉన్నాయనీ,  దూరంగా ఉండడానికి ఏవైతే ప్రేరకాలో అవి తాత్కాలికమైనవనీ, మార్పురావడానికి అవకాశమున్నట్టు మొదటి వ్యక్తి గుర్తించడంగాని, ఆశించడంగాని చేస్తున్నట్టుగా మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. Loyalty అన్నది ప్రేమలా primary or elementary passion కాదు. అది వ్యక్తిగతమైన ఎంపిక.  A Personal choice. A civilized choice.

 ”అయితే నా దృష్టిలో ఈ కథని చూడవలసిన తీరు వేరు. ఒక ప్రమాదం జరిగింది. అది మన చేతులలో లేదు. ఇపుడు తక్షణ కర్తవ్యం అందులోనుండి బయటపడడమే. రాబర్ట్స్ ని లీజా ప్రేమించినా, అక్కడ తక్షణకర్తవ్యం తను అందులోనుండి బయటపడడమేనని తను భావించింది. ప్రాణంపోయిన తర్వాత ఎంత ప్రీతిపాత్రమైన వ్యక్తిదయినా, శరీరాన్ని దహనమో ఖననమో చేసినట్టే, రాబర్ట్స్ ప్రమాదవశాత్తూ చనిపోవడంతో ఆమె ప్రేమకి ఆలంబన పోయింది. ఇక తన జీవితాన్ని దిద్దుకోవడం, తను ప్రమాదవశాత్తూ చిక్కుకున్న పరిస్థితులలోనుండి బయటపడడం లీజాకు ముఖ్యమని తోచింది. ఆమె pragmatic అని అతి తక్కువసమయంలో అమలుపరిచిన ఆమె పథకమే చెబుతోంది. కొసమెరుపు ఆ సునిశితమైన వస్తువు ఎట్టిపరిస్థితుల్లోనూ దొరకకుండా చెయ్యగలగడం లోని నేర్పు.”

మరి మీరేమంటారు?

NS Murty

13.1.1995

అంబాసిడరు కారు సర్రునవచ్చి హోటల్ హెరిటేజ్ పోర్టికోలో ఆగింది.  ఒక్కసారిగా వేసిన బ్రేకుకి  షాక్ ఎబ్జార్బర్లు  కారుని స్వింగ్ చేసి ఊయలఊపినట్టు ఆగింది కారు.  డ్రైవరు దిగి వెనకతలుపు తెరిచి వినయంగా నిలుచున్నాడు.

విమల సుతారంగా కారులోంచి దిగింది.

విమలకివాళ ఎంతో గర్వంగా ఉంది. ఎందుకో చెప్పలేనంత హాయిగా ఉంది. ముందడుగువేస్తున్న మహిళాలోకంలో ప్రగతికి ప్రతీక విమల.  ఇంతవరకూ మగవారికే పరిమితమైన ఈ ప్రొఫెషన్లోకి అడుగుపెట్టిన తొలి మహిళ  విమల.  తలుచుకుంటే, స్త్రీజాతి ఎదగలేని ఎత్తులు లేవు.  అందుకే విమలకి ఎంతో గర్వంగా ఉంది.

ద మోస్ట్ ప్రిస్టీజియస్ సెమినార్ అండ్ కన్వెన్షన్ ఆఫ్ ద ఇన్స్టిట్యూట్! ఎంతో మంది సీనియర్ మెంబర్స్ ఆఫ్ ద ప్రొఫెషన్ పార్టిసిపేట్ చేస్తున్నఇంతటి ప్రముఖమైన కన్వెన్షన్ కి ఎందరో ప్రొఫెషనల్ విజార్డ్స్ ఉన్న మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో, మన్నికైన ఎన్నికై, తన కంపెనీకి ప్రాతినిధ్యం వహించమని నియమింపబడడం ఏం తక్కువ గౌరవమా? స్త్రీజాతికి కూడా ప్రతినిధిగా నిలిచిన విమలకి  గర్వకారణం కాదూ మరి?

రిసెప్షన్ కౌంటరు దగ్గర కూర్చున్న ఇద్దరు అందమైన అమ్మాయిలు నవ్వుతూ విష్ చేసేరు.  ఒకామె తనపేరు చెప్పగానే ఆమెకోసం ముందుగానే రిజర్వుచెయ్యబడ్డ గదితాళాలు అందించింది.  సెమినార్ ట్వెంటీఫస్ట్ ఫ్లోర్లో బేంక్వెట్ హాల్ లో అని చెప్పి ఎలా వెళ్ళాలో కూడా చెప్పింది.

“థాంక్యూ!” అని చాలా సివిలైజ్డ్ గా పలికి అక్కడనుండి కదిలింది.

అద్దాల బీరువాలో అందాల బొమ్మలలా అలంకారప్రాయంగా కూర్చున్న రిసెప్షనిస్టులని చూసేక మరింత గర్వంగావుంది విమలకి. “ఆటబొమ్మలుగానూ, అలంకరణలుగానూ, షో పీసులుగానూ, విలాస వస్తువులుగానూ స్త్రీలు నిలిచే రోజులు పోయాయమ్మా. కళ్ళుతెరిచి చూడండి. పదండి ముందుకు” అని చెప్పాలనిపించింది వాళ్ళతో. ఆడవారిని ఇలాచేసిపారేసిన మేల్ ట్రెయిటర్స్ ని ఎదిరించి  “ఇంకానా? ఇకపై సాగదు!”  అని ఎదిరించమని ఉద్భోధించాలనిపించింది ఆమెకి.

ఈనాటి మహిళ ఏ రంగంలోనూ మగాడికి తీసిపోదు. ఎంతో జాగృతమై ముందడుగు వేస్తోంది. ఉదాహరణకి తను చాలదూ?

రూం లోకి వెళ్ళిన తర్వాత ఎటాచీ తెరిచి బట్టలు మార్చుకుంది.  తయారై , రూం కి తాళం వేసి బేంక్వెట్ హాల్ వైపు నడిచింది.

బేంక్వెట్ హాలు హోటల్ హెరిటేజ్ “హెరిటేజ్“కి తగ్గట్టుగా వుంది.  అర్థచంద్రాకారంలో అమర్చబడిన కుర్చీలూ, చుక్కలలోచంద్రుడిలా మధ్యలో అమర్చబడిన ఎత్తైన మండపం, దానిపైన పొడవైన టేబిల్స్, తెల్లదనంలో మల్లెపూలతో పోటీపడే టేబిలుక్లాతూ, ముఖ్య అతిథిదీ, మిగిలిన అతిథులవీ, ఉపన్యాసకులవీ పేర్లు విడివిడి అక్షరాలతో గుచ్చబడిన నేం ప్లేట్లూ, మధ్యలో పెద్దఫ్లవర్ వేజ్ లలో నిండుగా పలురంగుల గులాబీలూ ఉన్నాయి. కుషన్ కుర్చీల వెనుకగా గోడమీద నీలిరంగు గుడ్డమీద బంగారం, తెలుపూ, ఎరుపూ రంగులతో పెయింట్ చేసివున్న బేనరూ ఆనాటి కార్యక్రమ విభవం చాటుతున్నాయి.

ప్రతికుర్చీదగ్గరా ఒక మినరల్ వాటర్ బాటిలూ, ఒక గాజుగ్లాసూ, దానిమీద మూతా, ఇన్స్టిట్యూట్ స్థాయిని గుర్తుచేస్తున్నాయి.  డయాస్ కి ఒక ప్రక్కగా స్పీకర్స్ డెస్క్, మూడు మైక్రోఫోనులూ తమ విధినిర్వహణకు సంసిధ్ధంగా నిలబడి ఉన్నాయి. హాలంతా కన్సీల్డ్ లైటింగూ, అందమైన ప్లాస్టర్ ఆఫ్ పేరిస్ తో మలచబడిన సీలింగ్, ఎక్కడినుండివస్తున్నదోతెలియకుండా మంద్రస్థాయిలో మధురమైన వాద్యసంగీతం, చక్కని పర్ఫ్యూం రూం ఫ్రెష్నర్ తో కలిసి ఆ పూర్తి వాతానుకూలిత వాతావరణంలో ఇరవై ఒకటవ అంతస్థులో అంతా మరో మధురమైన ప్రపంచంలా, కలలా గోచరిస్తోంది.  ఆవాతావరణం భారతదేశపు వాతావరణం కాదు. బాగా ప్రగతి సాధించిన వెస్టర్న్ వరల్డ్ లా ఉంది.  భారతదేశం మున్ముందు సాధించబోయే ప్రగతికి “మోడల్“లా, ధరించబోయే నూతన అవతారంలా ఉంది.

“ప్లీజ్ కం హియర్ మాడం!” ఒక వలంటీర్ బాడ్జి పిలిపు.

డయాస్ కి కుడివైపుగా  రెండు టేబిల్సు మీద  మేలురకం ప్లాస్టిక్ ఫోల్డర్లూ, మెమెంటోలూ ఉన్నాయి.  ఒక టేబిలుమీద “రిసెప్షన్” అని చిన్నబోర్డూ, దానిప్రక్కనే ఫిక్సోగ్రాఫ్ బోర్డుమీద చిన్నచిన్నకన్నాలలో గుచ్చబడిన సుందరమైన తెల్లని అక్షరాలు చెబుతున్న కార్యక్రమవివరణా కనిపించేయి విమలకి. టైం చూసుకుంది. కార్యక్రమం మొదలు కావటానికి ఇంకా పదినిముషాలు వుంది.

“అయాం విమలా, మిస్ విమలా” అంది “మిస్“ని వత్తి పలుకుతూ.

“వెల్ కం మిస్ విమలా… మిమ్మల్ని మిస్ కానందుకు సంతోషంగా ఉంది“అని మిస్చువస్ గా నవ్వుతూ  చమత్కరించేడు  టేబిలువెనుక సూట్ వేసుకుని కూర్చున్న యువ కార్యకర్త.  నవ్వింది విమల.

రిజిస్ట్రేషన్ అయ్యేక, కాన్ఫరెన్సుమెటీరియల్ తో పాటు, ఒక రైటింగ్ పేడ్, ఒక హైటెక్ పెన్నూ, పొందికగా అమర్చబడిన ఒక ప్లాస్టిక్ ఫోల్డరూ అందించేడు ప్రక్కనున్నమరో వలంటీరు. దానితోబాటు ఒక ప్లాస్టిక్ కవరుమీద “సెమినార్ కి హాజరయే గౌరవనీయమైన డెలిగేట్లకి ఫలానా కంపెనీ తరఫున చిరుకానుక” అని రాసిఉన్న గిఫ్ట్ కూడ అందించేడు.

“థాంక్యూ!” అని అక్కడనుండి కదిలింది. ఒక మంచి జాగా చూసుకుని కూర్చుంది.

కార్యక్రమంమొదలయిన దగ్గరనుండి విమల చాలా ఉత్సాహంగా చర్చలలో పాల్గొంది. చర్చకువచ్చిన ప్రతివిషయంమీదా చక్కగా విశ్లేషించి, తన దృక్పథాన్ని వివరించి, అందరి మన్ననలనూ పొందింది. ఆఖరున ముఖ్య అతిఠి మాట్లాడుతూ ప్రత్యేకించి విమలగురించి ప్రస్తావించేడు.

“మనదేశంలో స్త్రీలు వెనుకబడి ఉన్నారంటారంతా.  చూడండి. ఈ మహిళ మన స్త్రీల పురోగమనానికి ప్రతిరూపం. ఆమె వెలిబుచ్చిన అభిప్రాయాలు ఈ వృత్తి పరిథిలోనికి వచ్చిన తొలి మహిళ అభిప్రాయాలుగా లేవు. చాలా పరిణతిచెందిన నిష్ణాతురాలి అభిప్రాయాలు అవి. ప్రజ్ఞావంతులసరసన నిలబడగలిగిన స్థాయిలో ఉన్నాయని చెప్పడానికి నేను చాలా గర్విస్తున్నాను” అన్నాడు.

విమల సంతోషంతో పొంగిపోయింది. ప్రత్యేకించి ఆమెకు మరొక జ్ఞాపికకూడ బహూకరించేరు.  సాయంత్రం సాంస్కృతిక కార్యక్రమం, రాత్రి కన్వెన్షన్ డిన్నర్ కి తప్పక హాజరు కావలసిందన్న కర్యకర్తల పునరాహ్వానంతో ముగిసింది ఆరోజు సభ.

ఉల్లాసంగా తన రూం కి తిరిగివెళుతూఉంటే తోటివారంతా ఆమె విజ్ఞానాన్ని మెచ్చుకుంటూనే ఉన్నారు. సాయంత్రం సాంస్కృతికకార్యక్రమానికి తప్పకుండా హాజరయింది. ముందువరుసలో కూర్చునిఉన్న ఇన్స్టిట్యూట్ అధ్యక్షుడులేచి తనకి కుర్చీ ఆఫరు చేసేడు. కార్యక్రమం అవుతున్నంతసేపూ ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు ఆమెతో. తర్వాత డిన్నరుకి ఎస్కార్టుచేశాడు.

అది “వెట్” డిన్నరు.

“ఇక్కడ అందరూ ఆల్కహాల్ తీసుకుంటారు. అలాగని మీరు  భయపడనవసరం లేదు. వుయ్ విల్ టేక్ కేర్ ఆఫ్ యూ!” అన్నాడు.

అందరూ విస్కీ గ్లాసులతో తిరుగుతూ ఉంటే, విమల సాఫ్ట్ డ్రింక్స్ తీసుకుంటూ నలుగురితో పరిచయం ఏర్పరుచుకుంటూ కొంతసేపు గడిపింది.  రెండుపెగ్గులుపూర్తిచేసి మూడోపెగ్గు చేతులోపట్టుకుని ఇన్స్టిట్యూట్ ప్రెసిడెంటు ఆమెను వెతుక్కుంటూ వచ్చేడు.

“హల్లో విమ్లా! మీరిక్కడా వున్నారా? మీగురించి నేను హాలంతా వెతుకుతున్నాను,” అన్నాడు.

అతని మాటలు మందు నిషాతో ముద్దగా ఉన్నాయి.  విమల ధైర్యంగా  నవ్వుతూ, “చెప్పండి, వ్హాట్ కెన్ ఐ డూ ఫర్ యూ?” అంది.

వేడివేడి భోజనపదార్థాలన్నీ టేబిల్స్ మీద సిధ్ధంగా అమర్చబడి ఉన్నాయి. వాటిని చూపిస్తూ, “చూడండి! ఈ భోజనపదార్థాలన్నీ తెల్లటిదుప్పటిపరచిన ప్రక్కమీద ఆరగింపమంటూ ఎదురుచూస్తున్న సుందరాంగిలా లేవూ?” అనడిగేడు.

ఇబ్బందిగాచూసి, మాట్లాడకుండా అక్కడనుండి కదిలింది విమల. మరొక పెద్దమనిషి అదే స్థితిలో ఉన్నవాడు ఎదురుపడ్డాడు.

“విమ్లగారూ! ఆడవాళ్ళలో, అయితే అందమైనాఉంటుంది, లేకపోతే తెలివైనాఉంటుంది. అందంఉంటే తెలివుండదు —తెలివుంటే అందముండదు. ఆకారం వికారంగాఉంటేనేగాని, బుధ్ధి సురేకారంలా పనిచేయదట.  మరి మీలో రెండూ ఉన్నాయి. యూ ఆరే లవ్లీ బ్లెండ్!” అన్నాడు “బ్లెండ్“ని “బెండ్” గా ఉఛ్ఛరిస్తూ.

విమల ఏం మాట్లాడలేదు. ఆమెకు ఈ కంపెనీ ఏమాత్రం నచ్చడం లేదు.

 ”అందం, విజ్ఞానం ఉన్న ఆటబొమ్మ!” అన్నారెవరో.

ఎవరైనా తనకి ఆసరాఇస్తారేమోనని అటూఇటూ చూసింది.  అందరూ చేతులలో గ్లాసులతో ఈసన్నివేశాన్ని ఇంకా ఆనందిస్తున్నట్టుగా ఉన్నారు.  గబగబ ఒకప్లేటుతీసుకుని డైనింగుటేబిలువైపు నడిచింది.

“నో! నో!! నో!!! మేడం! అంత వేగం కుదరదు. యూ ఆర్ అవర్ ఆర్నమెంట్. ఆఖరు వరకూ ఆగాలి!” అన్నాడు నిషాలో ఉన్న ఒక వ్యక్తి.

విమలకి ఒక్కసారిగా కోపం పెల్లుబికింది.

“కాస్త మర్యాదగా మాట్లాడండి. స్త్రీ అంటే ఆటబొమ్మాకాదు, విలాసవస్తువూ, అలంకరణా అంతకంటే కాదు. మీ అందరికంటె తెలివైనదే. గుర్తుంచుకోండి.” గట్టిగా అరిచింది.

స్త్రీని చులకనిచేసి మాట్లాడే  ఈ మేల్ డెవిల్స్ ని  ఆమె స్పేర్ చెయ్యలేదు.

“హియర్! హియర్! బాగుంది. బాగుంది. అయ్ లైకిట్! వన్స్ మోర్!”అంటూ ముందుకివచ్చి విమలభుజంమీద చెయ్యివేసేడు ఇన్స్టిట్యూట్ ప్రెసిడెంట్.  అందరివైపుకి తిరిగి, “జెంటిల్మెన్! బిహేవ్ యువర్ జెల్వ్జ్. మనమధ్యలో ఒక మహిళామణి ఉందని మరిచిపోకండి ” అన్నాడు మత్తుగా.

“మరిచిపోం. మరిచిపోం. మణిలాంటి మహిళ. మహిళామణి! మరిచిపోం“

“ఆమెగారు అందరిదీను. నీ సొమ్మయినట్లు మాట్లాడుతున్నావ్!” వెనకనించి బాగాకిక్కెక్కినవాడెవడో అరిచేడు.

“యస్! యూ ఆర్ రైట్! రైట్ యూ ఆర్! మిస్ విమ్లా! ఈ బ్లోక్స్ తో మనకెందుకు? పద. లెట్స్ గో!” అన్నాడు ప్రెసిడెంటు ఆమె చెయ్యి పుచ్చుకుని.

కోపంతో చెయ్యి విదిలించుకుని, చేతిలోఉన్న ప్లేటు అక్కడే పడేసి, బయటకి నడిచింది విమల. వెనకాలే అతనూ మిగతావారికి బై బై చెప్పేస్తూ, “కోపమొచ్చిందా లవ్లీ గర్ల్?” అంటూ రెండుచేతులతోనూ ఆమెను ఆపేడు.  విమల మరింక సహించలేకపోయింది.

ఆచిపెట్టి శక్తికొద్దీ అతనిచెంపమీద ఛెళ్ళుమని కొట్టింది. గబగబ బయటకు నడుస్తూ, గాంధీ మహాత్ముడు అన్నమాట జ్ఞప్తికి తెచ్చుకుంది…

ప్రగతి పథంలో పయనిస్తున్న భారతనారి విమలకి ఇపుడు ఏమాత్రం గర్వంగా లేదు. 

***     

Silent Farewell 

.

నేను దాటలేకపోయినదా ఒక్క హద్దే…

.

ఒక క్షణిక మైన బలహీనత

ఒక హృదయ దౌర్బల్యం

అహంకారమా? కాదు…

నీ సన్నిధిలో నాకు నా స్పృహే ఉండదు

నువ్వే సరియనీ, నేనే తప్పనీ తెలిసినా,

పెదవులు పెగలని సంకోచం,

అంతే!

.

కలలలో ఎన్ని క్షమాపణలు చెప్పలేదు!

కానీ నువ్వెదురుగా నిలిచినపుడు ఒక్కమాటా పెగలలేదు

దానివల్ల ఫలితం మారేనా?

ఏమో? మారొచ్చు… మారకపోవచ్చు.

.

కానీ

నేను కోల్పోయాను…

నీ ఆఖరి చుంబన…

తుది వీడ్కోలు…

ఎదలోతులలో మిగలవలసిన చివరి మౌన వేదనా స్మృతులు…

.

నా కన్నీటి కడలిపై నూత్నతీరాలన్వేషించే నావికా!

నీకు నీ కల సఫలమగుగాక !

నే నిక జీవనపర్యంతం

ఆ చెప్పలేని మాటకు

ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుంటాను.

.

వాళ్ళ నమ్మకం వమ్ముచెయ్యకండి

వాళ్ల కలలు భగ్నం చెయ్యకండి

.

వాళ్ళు మరణించింది

మీ కోసం… మీ పిల్లల కోసం… మీ స్వాతంత్ర్యం కోసం

.

వాళ్ళ కళ్ళనిండా కలలున్నాయి

అంతరంగంలో ధర్మాగ్రహం ఉంది

దేన్నైనా ఎదిరించాలన్న తెగువ ఉంది.

.

వాళ్ళూ మీలాగే నవయవ్వనులే

వాళ్ళదీ కవోష్ణ రక్తమే

వాళ్ళ శరీరాలూ అంతకోమలమూ, సుకుమారమైనవే

.

కానీ వాళ్ళు ధైర్యంగా మృత్యువును ముద్దాడేరు

ఉరితాళ్ళు హారంలా ధరించేరు

బుల్లెట్లకు గుండెలెదురొడ్డేరు.

.

వాళ్ళూ జీవితం మీద మమకారం పెంచుకునిఉండగలరు

అవమానాలు సహించి ఉండగలరు

బానిసల్లా బ్రతుకు ఈడ్చేగలరు

అలా అజ్ఞాతంగా మరణించేకంటే,

జాడ మిగలకుండా, చంపేసో, తగలేసో, పాతేసో

శరీరాల్ని అపవిత్రంచేసే అవకాశం ఇచ్చే కంటే.

.

ఇవాళ మీరు మాటాడే ప్రతి మాట,

చేసే ప్రతి చేతా

తిరిగే ప్రతినేలా

వాళ్ళ చలవే, వాళ్ళ ధర్మమే, వాళ్ళ ప్రసాదమే.

.

నిజం

మీరు వాళ్ళనెప్పుడూ చూడలేదు,

వాళ్లగురించి తెలీదు, చదవలేదు.

చరిత్ర  వాళ్ళ ఆనవాళ్లనుగానీ,

ప్రకృతి వాళ్ళ శిలాజాల్ని గాని మిగల్చలేదు.

.

అయినా వాళ్ళు

సజీవంగానే ఉన్నారు

మీ పొంగే యవ్వనంలో

మీ సామర్ధ్య ప్రదర్శనల్లో

మీరు కలగంటున్న కళ్ళల్లో

మీ మేధోమధనంలో

.

వాళ్ళ నమ్మకం వమ్ముచెయ్యకండి

మీ కొన ఊపిరి ఉన్నంతవరకూ

వాళ్లందించిన చైతన్య దీపికల్ని

భావితరాలకు అందిస్తూ

దాన్ని ఉజ్జ్వలంగా నిలబెడతారన్న

నమ్మకంతో ఆత్మత్యాగం చేసిన

వాళ్ళ నమ్మకం వమ్ముచెయ్యకండి

వాళ్ల కలలు భగ్నం చెయ్యకండి.

నా దగ్గర మందుంది రండి.

రామలక్ష్మణులూ, పాండవులూ,

అణువులో పరమాణువుల్లా కలిసిపోయినవారెవరైనాసరే!

మూడునెలల్లో పనిచెయ్యకపోతే డబ్బు వాపస్.

పోస్టల్ కర్చులుకూడా మావే.

మూడుమోతాదులు మించి అక్కర్లేదు.

నిజానికి గట్టిగాతలకెక్కితే ఒక్కడోసు చాలు

కాని కొన్ని గట్టిపిండాలుంటాయి. అందుకని మూడన్నాం.

ఎలుకల మీదో, కోతులమీదో ప్రయోగం చేసింది కాదు.

ఇది అచ్చంగామనుషులమీద ప్రయోగంచేసి సాధించిన ఫలితం.

అమెరికా బ్రిటను ఇంతకుముందు ప్రయోగించి విజయం సాధించేయి.

అంతెందుకు

అధికార పార్టీలు ఇప్పటికీ ఈ సూత్రాన్ని అక్షరాలా అమలుచేస్తున్నాయి

దీని పూర్తి పేటెంట్ హక్కులు మనదేశానివే.

.

వెన్నలాంటి మనసుల్లోకి కత్తిలాంటి మాటలవసరం లేదు

హంసకంటే సులభంగా

పాలూ నీరూలా కలిసిపోయిన వాళ్ళని విడదీయొచ్చు.

BT స్పోర్ లాంటి ఒక లక్షణం ప్రవేశపెడితే చాలు.

అది రక్తం, రంగూ, దేశం, ప్రాంతం,  వేషం, భాషా,

అబ్బో… ఈ చిట్ఠా అనంతం…తేడాల్లేవు

దీనికి ఏ ఎలొక్ట్రాలసిస్సులూ, డిస్త్రక్టివ్ డిస్టిల్లేషన్లూ అక్కర్లేదు.

ఆ బాక్టీరియం ప్రవేశపెడితే చాలు,

మనిషి మాయా శశిరేఖ అయిపోతాడు

.

నీ గొంతు మారిపోతుంది.

ఇక నీ గొంతు నీకు తిరిగి రాదు

సుందరనగరాలమధ్యనుండీ, నందనోద్యానాలనుండీ

సంస్కృతీ వారసత్వాలనుండీ నాగరిక సంప్రదాయాలనుండీ

ఆటవిక సామ్రాజ్యంలోకి ఇట్టే తీసుకుపోతుంది.

ఒక ఉన్మాదం కమ్మేసి అచేతనావస్థలోకి తీసుకుపోతుంది.

నువ్వుకళ్ళు తెరిచి చూసేదాకా నీకు తెలీదు.

అద్దంలో నీ ప్రతిబింబమే!

అయినా  కెవ్వుమంటావు శత్రువేవడో నీజాగా ఆక్రమించేడని.

నీటిలో నీ క్రీనీడే

ఎవడో నీ నీళ్ళుతాగేస్తున్నాడనుకుంటావు.

మయుడ్ని మించిన మయసభ సృష్టించి

మనిషిని మనిషికంటే  వికృతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది.

అన్న తమ్ముడికీ, తమ్ముడన్నకీ శత్రువుల్లా కనిపింపజేస్తుంది.

కలిసుండడం లక్ష్మణకుమారుడంత చవటదని భ్రమింపజెయ్యగలదు

వేరుపడ్డం అభిమన్యుడంత ఉదాత్తమైనదని నమ్మించగలదు

హిమాలయమంత ఉన్నతహృదయాల్ని

ఆవగింజకంటే చిన్నదిగా సంకుచితం చేస్తుంది.

తెలిసినా నువ్వు చెయ్యగలిగిందేమీ ఉండదు

ఘటొత్కచుడు చెప్పినట్టు ఆడడం తప్పించి.

పెళ్ళి ధృవ పత్రం మీద

సంతకమో, సాక్షి సంతకమో చెయ్యడం తప్పించి.

.

ఇవాళ

కష్ట మయిందల్లా మనుషుల్ని కలపడమే

మనుషుల్లో మానవత్వాన్ని నిలబెట్టగలగడమే

ప్రజాస్వామ్యం పేరుతో ప్రజలదగ్గరనుండి తీసుకున్న అధికారాన్ని

వాళ్ళ కనీసావసరాలు తీర్చగలిగేలా పాలించగలగడమే

పాలకులకంటే, ప్రజలే మిన్న అని నిరూపించడమే

అది

అమెరికా, యూరోపు సంక్షోభంకన్నా క్లిష్టమైంది

న్యూక్లియర్ ఫ్యూజన్ కన్నా కఠినమైంది.

కప్పలని తక్కెడలో ఉంచడం కన్నా కష్టమైంది.

అను పల్లవి:      చరణం తారకధవ ధారక, భయ వారక, భవ తారక        ||మదన||

చరణం 1:         గరళసగళ
                       సురధారద జటద
                       వారకఫలదాయక, వరదాయక, అఘవారక                    ||మదన||

చరణం 1:        నుతజనతను
                      సురభాసుర విసర
                      పాలిత భువనారత, నటనారత, విదితాఋత                     ||మదన||

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2b/Gandhi_and_Sadar_Patel_Bardoli_Satyagraha.jpg

.

అక్కడ జెండా రెపరెపలు

ఇక్కడ అన్నా బృందం నిరాహార దీక్ష

ఒకటి అవినీతికీ, రెండోది ప్రక్షాళనకీ పరాకాష్టలు.

నాకు అరవై ఒకటి నిండినా స్వాతంత్ర్యం రాలేదు.

నాకు వాక్స్వాతంత్ర్యం లేదు.

.

ఇల్లు రెండువాటాలు చెయ్యాలని ఇద్దరు పిల్లలూ తగువు.

ఇద్దరికీ వాళ్ళవాళ్ళ అత్తవారు చెప్పిందే వేదం.

చీల్చెస్తే బాగుంటుందని నోరుజారిన మా పెద్దవాడి బావమరిది

(ఎందుకంటే, అన్నదమ్ములిద్దరూ కలిసి ఉండడం వాడికి బొత్తిగా ఇష్టం లేదు.

ఇద్దరూ ఒకింటి అల్లుళ్ళవడంతో, వాడిమాటకి విలువతగ్గిపోయింది.)

పెద్దవాడంటే వాళ్ళింట్లో ఉన్న విలువ చూసి నాలిక్కరుచుకున్నాడు.

వాళ్ళు మీలోమీరు తేల్చుకొండని లౌక్యంగా తప్పుకున్నారు.

ఇల్లు ముక్కలు చెయ్యొద్దర్రా అంటే వినరు.

రెండువాటాలు చెయ్యవలసిందేనని చిన్నవాడి మొండిపట్టు.

వాడు అన్నం తినడు. పిల్లలకు పెట్టనియ్యడు.

ఏమయిపోతారోనని ఒకపక్క బెంగ.

అన్నపక్కమాటాడితే,

ఎందుకు వెనకేసుకు రావూ, చిన్నప్పటినుండి దొబ్బి తిన్నాడూ,

హాయిగా చదువుకుని అమెరికాలో డబ్బుపోగేసుకుని బాగాబలిశాడు

వాడుడబ్బు పంపడేమోనని నీకు కక్కుర్తి, అనితిడతాడు చిన్నవాడు,

(వాడేదో నాకు పంపించెస్తున్నాడని వాడి భ్రమ.

ఎక్కడున్నా నా పొట్ట నేనుపోషించుకోవలసిందే!)

తిండీతిప్పలులేక పిల్లలు ఆవురావురుమంటున్నారని

పోనీ చిన్నవాడి మాటే కానీరా అని పెద్దవాడితో అంటే

“నీకు తెలీదునాన్నా మా బామ్మరిది కుట్ర. 

ఇల్లేకాదు, మా ఇద్దరినీ విడదీద్దామని వాడి అరవ తెలివి

నాల్రోజులుపోతే వాడికే అర్థం అవుతుంది

వాడికితెలీకపోతే నీకైనా బుధ్ధి ఉండక్కర్లా వాణ్ణి వెనకేసుకురావడానికి.”

.

కప్పకీ పాముకీ మధ్య చెప్పలేక నలిగిపోతున్నా

అత్తమీద కోపం దుత్త మీద ఎందుకంటే అర్థం కాదు.

ఇప్పుడెవరింట్లో ఉండాలన్న భయమే.

తలదాచుకింత గూడిస్తే చాలు. నా బతుకు  నేను బతకగలను.

నాకెప్పుడు స్వాతంత్ర్యం వస్తుందో! ఏమో!

వర్షాతిరేకం లో నగరం

గోడను చీల్చుకుని వచ్చిన రావి మొక్క

మనుషులకి చాతకాని పని అది సాధించింది